www.niepelnosprawni.plStrona główna forum
forum.niepelnosprawni.pl - Nie jesteś zalogowany
Strona główna forum Regulamin i pomoc Szukaj Rejestracja Logowanie
Poprzedni wątek Następny wątek Wyżej Wątek ogólne / Turystyka i rekreacja / Wieża Eiffla (1938 - wyświetleń)
- Autor pytlik Dodany 2023-05-28 19:28
Wieża Eiffla to 330-metrowa żelazna wieża kratownicowa w Paryżu. Stoi w 7. dzielnicy na północno-zachodnim krańcu Champ de Mars (Pole Marsowe), w pobliżu brzegów Sekwany. Zbudowana w latach 1887-1889, 10100-tonowa konstrukcja została wzniesiona jako monumentalne wejście i wieża widokowa na Wystawę Powszechną, aby upamiętnić 100. rocznicę rewolucji francuskiej. Nazwana na cześć budowniczego Gustave'a Eiffla, wieża, która w momencie budowy miała 312 metrów wysokości, była najwyższą konstrukcją na świecie od czasu jej budowy do ukończenia Chrysler Building w Nowym Jorku w 1930 roku. Wraz z nadaniem pierwszego publicznego programu radiowego w Europie w 1921 roku i pierwszego francuskiego programu telewizyjnego w 1935 roku, budynek przyczynił się do historii radia i telewizji jako wieża nadawcza. Wieża telewizyjna jest najważniejszym obiektem nadawczym w większym obszarze Paryża i mieści wyróżnioną gwiazdką Michelin restaurację Le Jules Verne jako restaurację na wieży.

Jako najwyższa budowla w Paryżu, do dziś dominuje w krajobrazie miasta i jest jednym z najczęściej odwiedzanych zabytków na świecie, przyciągając około siedmiu milionów turystów rocznie. Wieża jest jedną z najbardziej znanych ikon architektury i inżynierii. Wieża Eiffla jest wzorem dla wielu imitacji budynków i jest często podejmowana w sztuce i kulturze w związku z Paryżem i Francją. Jest uważana za narodowy symbol Francuzów i stała się światową ikoną modernizmu. Od 1964 r. Wieża Eiffla znajduje się na liście zabytków, a w 1986 r. Amerykańskie Stowarzyszenie Inżynierów Budownictwa umieściło budynek na liście historycznych kamieni milowych w inżynierii.

Wraz z technicznymi możliwościami industrializacji pojawiły się również pomysły na wznoszenie wysokich budynków. W szczególności wieżowce odzwierciedlały ducha czasu.

Już w 1833 r. Anglik Richard Trevithick zaproponował budowę żeliwnej kolumny o wysokości 304,80 m (1000 stóp), wspartej na 1000 kolumnach o średnicy 30 m u podstawy i 3,60 m na szczycie. Trevithick zmarł jednak wkrótce po opublikowaniu swoich planów. Amerykańscy inżynierowie Thomas Curtis Clarke (1827-1901) i David Reeves podjęli ten pomysł i chcieli zbudować taką wieżę (Centennial Tower) na Światowe Targi w Filadelfii w 1876 roku. Projekt przewidywał cylindryczną żelazną rurę o średnicy 9 metrów jako rdzeń, który miał być usztywniony stalowymi linami. Projekt nie został zrealizowany. Zgodnie z dzisiejszym stanem wiedzy, konstrukcja ta padłaby ofiarą drgań wiatru.

W 1881 roku francuski inżynier Amédée Sébillot powrócił z podróży do Ameryki z pomysłem oświetlenia całego Paryża latarnią na "wieży słonecznej". Po tym, jak w maju 1884 roku francuski rząd ogłosił, że w 1889 roku odbędą się Targi Światowe, opracował on plany wraz z budowniczym Palais du Trocadéro, Julesem Bourdais. Projekt, który przypominał romantyczną rekonstrukcję legendarnej latarni morskiej Pharos z wieloma ornamentami, spotkał się z dużymi zastrzeżeniami i był publicznie dyskutowany aż do oficjalnego konkursu planistycznego w maju 1886 r. Ze względu na brak możliwości technicznych, zarówno Amerykańska Wieża Stulecia, jak i Wieża Słońca pozostały niezrealizowane.

W czerwcu 1884 roku dwaj inżynierowie Maurice Koechlin i Émile Nouguier, obaj z biura Gustave'a Eiffla, przedstawili projekt 300-metrowego metalowego masztu, który miał spoczywać na czterech stopach. Stalowa konstrukcja kratownicowa została zaprojektowana w taki sposób, aby rozpórki oferowały jak najmniejszy opór dla bocznych wiatrów ze względu na ich kąty nachylenia. Kształt podpór wieży przypominał linię momentu pionowego wspornika pod obciążeniem wiatrem. Miało to na celu maksymalizację odchylenia w dół bocznych wiatrów, nadając wysokiej konstrukcji niezwykle wysoki stopień stabilności. Eiffel i jego biuro zdobyli już fundamentalne doświadczenie w budowie mostów w poprzednich latach. Największe mosty kolejowe tamtych czasów zostały zaprojektowane przez Eiffla, takie jak wiadukt Garabit, który przecinał dolinę Truyère na wysokości 122 metrów. Pylony z konstrukcji mostów były inspiracją dla projektu wieży. 18 września 1884 r. Eiffel opatentował projekt.

Jednak technicznie dojrzały projekt nie odpowiadał estetycznie pomysłom Eiffla. Konstrukcja przypominająca pylon zbytnio przypominała ponadgabarytowy maszt linii napowietrznej - oznaczenie dzieła wskazywało na to jako pylône de 300 mètres de hauteur. Eiffel zdał sobie sprawę, że zbyt techniczny projekt nie był przekonujący w porównaniu z ozdobnymi konstrukcjami Targów Światowych i wiosną 1886 roku zlecił architektowi Stephenowi Sauvestre'owi zmianę kształtu wieży, aby uczynić ją bardziej akceptowalną. Jedną z najbardziej widocznych zmian wprowadzonych przez Sauvestre'a był monumentalny łuk na pierwszym piętrze, który nie był konieczny ze względu na jego nośność. Znacznie lepiej spełniał on swoje zadanie jako portal wejściowy na Targi Światowe i sprawiał, że wieża wydawała się mniej stonowana. Sauvestre wyposażył konstrukcję w ceglane cokoły, sprawił, że dążące w górę filary zbiegały się wcześniej, zmienił podział kondygnacji i dodał szereg ozdób. Architekt zmienił pierwotnie planowaną iglicę w kształcie piramidy na latarnię w kształcie cebuli.

To właśnie ten projekt przekonał Eiffla tak bardzo, że nabył prawa do używania "300-metrowej wieży". Eiffel pochwalił koncepcję przed komisją wystawową nie tylko jako budynek wystawowy, ale także podkreślił jego naukowe znaczenie dla meteorologii, astronomii i aerodynamiki. Eiffel nie podkreślał szczególnie nazwiska Koechlina. Doprowadziło to do tego, że wieża była kojarzona z inżynierem Eifflem nawet w fazie projektu i otrzymała nazwę Wieża Eiffla jeszcze przed jej wzniesieniem; sam Eiffel nigdy jej tak nie nazwał. Wiosną 1885 roku koszty budowy szacowano na 3 155 000 franków, a masę wieży na 4810 ton. Ostatecznie stalowa konstrukcja wieży Eiffla osiągnęła masę 7300 ton, a koszty budowy wzrosły ponad dwuipółkrotnie.

W dniu 1 maja 1886 r. Édouard Lockroy, minister handlu, ogłosił konkurs na pomysły na budynki Targów Światowych w Paryżu, który był otwarty dla francuskich architektów i inżynierów. W konkursie wzięło udział około 100 wnioskodawców, z których wielu podjęło pomysł budowy wieży. Po pierwszej selekcji pozostały trzy projekty, wśród nich, oprócz wkładu Eiffla, projekty Ferdinanda Duterta i Jeana Camille'a Formigé. Eiffel ponownie przerobił bardzo ozdobną wersję Sauvestre'a, pomijając niektóre elementy dekoracyjne, i wygrał konkurs z tą kompromisową propozycją. 8 stycznia 1887 r. podpisał umowę z miastem, która zapewniała dotację w wysokości 1,5 miliona franków w złocie, a budowa rozpoczęła się już 26 stycznia. Ponieważ Eiffel musiał sam pokryć pozostałe koszty budowy, wynoszące łącznie ponad siedem milionów franków, 18-punktowa umowa zapewniła mu dwudziestoletnią koncesję na użytkowanie. Eiffel podpisał umowę osobiście, a nie w imieniu swojej firmy budowlanej. Pozostałe koszty zostały sfinansowane przez spółkę akcyjną z kapitałem zakładowym w wysokości pięciu milionów franków, z czego połowę przejął on sam; druga połowa została udzielona w formie pożyczek przez dwa główne paryskie banki. Posiadacze akcji Wieży Eiffla, które przyniosły najwyższe zyski w historii francuskiej giełdy, mogli raz w roku korzystać z wieży bezpłatnie.

Pomimo tego, że Eiffel reklamował wieżę jako zamknięty projekt swojego autorstwa, a tym samym uczynił cudzy pomysł swoim własnym, historycznie uważa się za pewne, że bez osobistego i przedsiębiorczego zaangażowania Eiffla konstrukcja nigdy nie powstałaby w takiej formie. Prace budowlane rozpoczęły się 28 stycznia 1887 roku od wykopania fundamentów, przy żywym zainteresowaniu opinii publicznej. W tym celu wykopano łącznie 30 973 metrów sześciennych ziemi. Ponieważ fundamenty zostały zbudowane poniżej poziomu koryta Sekwany, sprężone powietrze zostało wprowadzone do wodoszczelnej metalowej obudowy, dzięki czemu prace mogły być prowadzone poniżej poziomu wody. Gustave Eiffel przetestował tę metodę, opracowaną przez inżyniera górnictwa Julesa Trigera, w 1857 roku podczas budowy 500-metrowego mostu kolejowego w Bordeaux i zastosował ją do dwóch fundamentów filarów zwróconych w stronę Sekwany.

Eiffel użył kutego żelaza produkowanego w procesie puddingu jako materiału budowlanego, co przyczyniło się do jego szczególnej trwałości. Ponieważ mieszanka żelaza o niskiej zawartości węgla nie mogła być spawana, a jedynie nitowana, Eiffel zlecił wstępną produkcję poszczególnych części w systemie modułowym w siedzibie swojej firmy w Levallois-Perret i montaż na miejscu w Paryżu. Części zostały precyzyjnie obliczone, wycięte i wyposażone w otwory do późniejszego nitowania. Eiffel miał ustalony harmonogram produkcji wstępnej aż do montażu. Wadliwe części były odsyłane do fabryki i nie były korygowane na miejscu. Personel składający się z około 40 rysowników technicznych, architektów i inżynierów zarejestrował całą konstrukcję, składającą się z 18 038 pojedynczych części, na 700 widokach ogólnych i 3600 rysunkach roboczych. 1 lipca 1887 roku rozpoczęto wznoszenie czterech podstaw wieży. Początkowo wspornikowe krokwie były podtrzymywane przez tymczasowe rusztowania o wysokości 30 metrów. 7 grudnia 1887 r. wzniesiono pierwszą kondygnację, na wysokości której 45-metrowe rusztowanie służyło do podparcia poziomych belek. Nad podłogą podpory wspierały się same. Wszystkie elementy były ustawiane przez napędzane parą dźwigi na szynach prowadzących, po których później poruszały się dolne windy. Jednym z najdelikatniejszych etapów budowy było połączenie czterech poziomych belek nośnych na pierwszym piętrze. Do ich dokładnego wyrównania Eiffel użył tak zwanych piaskownic, za pomocą których belki można było wypoziomować z milimetrową precyzją. W dwóch filarach znajdowały się hydraulicznie regulowane wrzeciona podnoszące, obsługiwane ręcznie za pomocą pomp ręcznych, za pomocą których krokwie zostały ustawione w odpowiedniej pozycji. Umożliwiło to bardzo precyzyjną regulację belek. Po tym, jak filary nośne zostały ze sobą solidnie połączone, podnośniki zostały zastąpione zakotwiczonymi stalowymi klinami. Staranne planowanie i wykonanie oznaczało, że otwory na nity musiały być regulowane tylko z wysokości 57 metrów. Prawdopodobnie wysoką precyzję osiągnięto poprzez montaż części w warsztacie, a następnie rozwiercenie otworów na nity. Sam Eiffel wyjaśnił:

W naszej metodzie wszystkie otwory zostały wcześniej wywiercone z dużą precyzją, montaż był regulowany przez same otwory, a poprzez sklejanie, tj. poprzez siłowe wbijanie dużej liczby stalowych kolców w otwory, montaż został zakończony.

14 sierpnia 1888 r. wzniesiono drugie piętro, a część łącząca się z górą została zamontowana jako wspornik. W tym samym czasie zamontowano platformy. Poszczególne części, które zostały wstępnie wywiercone w fabryce, zostały ustawione w ostatecznej pozycji na miejscu za pomocą stożkowych kolców pod wpływem uderzenia. Łącznie 2,5 miliona nitów utrzymuje elementy razem w Wieży Eiffla. Nitowanie było wykonywane przez czterech mężczyzn jednocześnie. Pierwszy pracownik rozgrzewał nit i rozżarzał go za pomocą małej kuźni. W drugim kroku inny pracownik wprowadził nit do wywierconego otworu. Trzeci pracownik nadał kształt główce blokującej. Ostatnim krokiem było odkręcenie śruby.

W prace budowlane zaangażowanych było do 250 osób, z czego około 150 było zatrudnionych do nitowania elementów na miejscu. Oprócz cieśli, wśród pracowników budowlanych znajdowali się kominiarze, którzy byli przyzwyczajeni do pracy na dużych wysokościach. Zmiany robocze trwały dziewięć godzin w miesiącach zimowych i dwanaście godzin w miesiącach letnich. We wrześniu 1888 r. robotnicy rozpoczęli strajk; trzy miesiące później ponownie przerwali pracę i zażądali wyższego wynagrodzenia. Gustave Eiffel negocjował z nimi i założył dla nich stołówkę na pierwszej ukończonej już platformie. Podczas całej pracy miał miejsce tylko jeden wypadek śmiertelny. Włoski robotnik uległ wypadkowi podczas montażu wind po oficjalnym otwarciu.

W tym samym czasie, gdy w grudniu 1888 r. rozpoczęto montaż wspornikowy najwyższych pięter, platformy zostały wyposażone. Po wzniesieniu latarni na szczycie wieży w dniu 15 marca, prace zostały zakończone kilka dni później, 31 marca 1889 roku, zgodnie z harmonogramem na kilka tygodni przed otwarciem Targów Światowych. Jeszcze przed rozpoczęciem budowy wśród intelektualistów i artystów narastał opór przeciwko budowie wieży Eiffla. Historyk sztuki i kultury Jacob Burckhardt postrzegał budynek jako reklamę dla bezmyślnych złodziei dnia w całej Europie i Ameryce. Liczne osobistości, w tym Charles Gounod, Alexandre Dumas, Charles Garnier, William Adolphe Bouguereau, a także Guy de Maupassant jako jeden z najostrzejszych krytyków, opublikowali protest artystów w znanej wówczas gazecie Le Temps 14 lutego 1887 r., kilka dni po rozpoczęciu budowy:.

"My, pisarze, malarze, rzeźbiarze, architekci i żarliwi miłośnicy nietkniętego dotąd piękna Paryża, w imię źle ocenionego francuskiego gustu, protestujemy z całej siły przeciwko wzniesieniu w sercu naszej stolicy niepotrzebnej i potwornej wieży Eiffla, którą szyderstwo powszechnej duszy, często inspirowane zdrowym rozsądkiem i poczuciem sprawiedliwości, już ochrzciło Wieżą Babel. [...] Aby zrozumieć to, co widzimy, trzeba na chwilę wyobrazić sobie oszałamiającą, śmieszną wieżę górującą nad Paryżem jak ogromny, ponury komin fabryczny, trzeba wyobrazić sobie wszystkie nasze pomniki upokorzone, wszystkie nasze budynki pomniejszone, aż znikną w tym koszmarze. [...]"

List protestacyjny nie pozostał odosobnionym incydentem; inne towarzyszyły pracom budowlanym. Léon Bloy opisał Wieżę Eiffla jako "prawdziwie tragiczną latarnię uliczną", Paul Verlaine jako "szkielet dzwonnicy", a François Coppée jako "żelazny maszt ze sztywnym olinowaniem, niedoskonały, zagmatwany i bezkształtny". Zdecydowane odrzucenie było skierowane z jednej strony przeciwko ogromnej wysokości jak na tamte czasy, a z drugiej strony otwarcie pokazywana metoda budowy wykonana z żelaza z brakującą fasadą była uważana za wręcz skandaliczną. Wieża Eiffla była również krytykowana za brak fasady.

Kolejnym punktem krytyki ze strony przeciwników był fakt, że wieża nie miała zostać ponownie rozebrana po wystawie, jak inne obiekty architektury ceremonialnej, ale miała pozostać na stałe. Protestu, który pochodził głównie z kręgów akademicko-elitarystycznych, nie uspokoiło nawet sprytne ustępstwo Eiffla, aby rozebrać wieżę na poszczególne części za ułamek kosztów budowy i odbudować ją w innym miejscu. Jakikolwiek praktyczny aspekt, który podporządkowywał się potrzebom codziennego życia, nie mógł zaspokoić szlachetnej koncepcji sztuki tradycjonalistów - w ich oczach przemysł i sztuka musiały pozostać ściśle oddzielone. Wśród mas Wieża Eiffla od początku cieszyła się dużą popularnością, a plac budowy był aktywnie odwiedzany.

W dniu otwarcia, 31 marca 1889 roku, Gustave Eiffel - jako że winda nie została jeszcze ukończona - wspiął się na wieżę wraz z delegacją około godziny 13:30 i zawiesił na jej szczycie trójkolorową flagę Francji o długości 7 metrów i szerokości 4,40 metra.
Nadrzędny - Autor KasjuszMag Dodany 2023-09-11 06:29
Podest aluminiowy to niezbędny element wyposażenia na wielu placach budowy. Dzięki swojej konstrukcji, pozwala na wygodne i bezpieczne dotarcie do miejsc wysoko położonych. Lekka, ale wytrzymała konstrukcja z aluminium sprawia, że jest to produkt długoletni i odporny na korozję. Wybór takiego podestu to gwarancja stabilności podczas różnego rodzaju prac montażowych lub remontowych.

https://lero24.pl/21-schody-i-podesty-robocze
Nadrzędny Autor kucyk24 Dodany 2023-09-22 08:13
I jedno i drugie jest metalowe, można w tym wypadku zastosować powiedzenie "przyczepiło się g... do oktrętu i krzyczy płyniemy".
Nadrzędny Autor ehsabialystok Dodany 2024-04-24 10:55
To że zbudowana została tak dawno jest niesamowite http://www.ehsarchitekt.pl
Poprzedni wątek Następny wątek Wyżej Wątek ogólne / Turystyka i rekreacja / Wieża Eiffla (1938 - wyświetleń)

Powered by mwForum 2.16.0 © 1999--2008 Markus Wichitill